Wierszykowo - internetowa twórczość literacka

kolorem oznaczono różnice wysokości punktów

Najbardziej oczywistą formą prezentacji informacji przestrzennych jest mapa. Definiuje się ją jako abstrakcyjny model przestrzennych aspektów rzeczywistości, poddanych określonym transformacjom, przedstawiający – w sposób bezpośredni lub pośredni – różnego rodzaju informacje, takie jak lokalizacja, kierunek, odległość, wysokość, gęstość, nachylenie, kształt, skład, forma, sąsiedztwo, podobieństwo, hierarchia i związek przestrzenny. Według kartografów francuskich mapa jest to „konwencjonalny obraz, przeważnie na płaszczyźnie, konkretnych i abstrakcyjnych zjawisk, których położenie można określić w przestrzeni”. Określenie „konwencjonalny” oznacza, iż mapy są oparte na pewnej konwencji, np. lasy przedstawia się na zielono, główne drogi rysuje się grubszą kreską, a północ znajduje się na górze mapy. Określenie „obraz” akcentuje graficzny charakter mapy. Oprócz zjawisk konkretnych mapy mogą przedstawiać także kategorie abstrakcyjne, jak preferencje polityczne lub obszary językowe.
Mapy znane są ludzkości od dawna, będąc pomocą we władaniu państwem, prowadzeniu wojen, dalekich podróżach, sprawowaniu kontroli nad odległymi prowincjami. Babilończycy prowadzili rejestr własności gruntów rysując granice działek na glinianych tabliczkach. Mongołowie malowali plany miast na ścianach swych domów. Chińczycy rysowali mapy topograficzne na skrawkach jedwabiu, zaznaczając za pomocą kolorowych symboli lokalizację obiektów wojskowych w odniesieniu do rzek, gór, dróg i osad. Mapy starożytnych cywilizacji, mimo różnych form i zastosowań, łączyła wspólna cecha: sporządzane mogły być tylko przez wprawionych w swym zawodzie kartografów, obdarzonych ponadprzeciętnym zmysłem przestrzennym.
Mapy są częścią większości kultur, gdyż myślenie przestrzenne jest integralną cechą naszego związku z fizycznym i kulturowym środowiskiem. Mapy, a wcześniej plany, były jednymi z pierwszych wytworów ludzkiej cywilizacji, spotykanymi już w rysunkach naskalnych epoki kamiennej. Od początku swego istnienia miały charakter użytkowy. Ponieważ rzeczywistość geograficzna to niezliczona ilość obiektów, form i cech oraz informacji, jakie ze sobą niosą, mapy siłą rzeczy muszą być uogólnieniem, modelem realnego świata. Generalizacja jest immanentną cechą każdej z map, a wyraża się w stosowaniu różnego rodzaju symboli upraszczających złożone struktury przestrzenne i cechy przedstawianych obiektów.
Tradycyjnie ewolucję map i kartografii postrzega się jako dążenie do zapewnienia większej dokładności, zgodności z rzeczywistością i wiarygodności tworzonych map, przy wykorzystaniu dostępnych technologii i środków technicznych. Zgodnie z tym punktem widzenia mapa jest czysto naukowym, obiektywnym i neutralnym kartograficznym odbiciem lustrzanym natury, charakteryzującym się pewnym stopniem generalizacji. Ostatnio jednak ten pogląd ustępuje sądowi, iż mapy nie mogą być interpretowane niezależnie od społecznego, kulturowego, ekonomicznego i politycznego kontekstu. Są więc w większym stopniu lustrzanym odbiciem kultury, niż obiektywnej natury.